Donald Trump heeft meer dan 1.450 dagen de tijd gehad om zijn ideeën, credo’s, overtuigingen en waanideeën de wereld in te prenten. Tijd genoeg om een deel van de vruchten van het zaaien te laten groeien. Wat de bezuinigingen betreft, is dit niet de eerste keer dat de VS een DOGE-stijl directeur voor minder staat probeert. William Taft (27e president, 1909-1913) – misschien wel Trumps meest nabije historische tegenhanger – had harde bezuinigingsprogramma’s bedacht. Reagan stopte niet bij het beroemde ‘de regering is het probleem’. Hij vergezelde het met de Grace Commission en haar 2.500 (waarschijnlijk genegeerde) ‘recepten’, terwijl Clinton 350.000 federale banen schrapte.
Wat vandaag misschien het verschil maakt, zijn Musk en Ramaswamy. De superrijke directoraat- en bezuinigingsbazen zullen hun plan baseren op een ‘vuile’ truc uit de vroege Thatcher-tijd: ‘Vertel ons of we iets verkeerd doen en we zullen het oplossen’. Musk en Ramaswamy lijken overal op voorbereid.
Net als ‘grens-tsaar’ Tom Homan. Er worden massale deportaties van illegale immigranten verwacht, met mogelijke bezuinigingen op de rechtsstaat. Potentieel is het doel 12 miljoen mensen. Tijdens zijn eerste termijn heeft Trump, ondanks zijn vurige retoriek, minder immigranten gedeporteerd dan Biden. Maar het had slechts 1/4 van de ingangen. Tegenwoordig worden echter zelfs de ‘harde’ berekeningen van de kosten van illegale immigratie geleidelijk onderkend: 150,7 miljard dollar per jaar.
Tarieven zijn bijna synoniem met elke eerste termijn van een Amerikaanse president. Nixon legde 10% op, Carter richtte zich op geïmporteerd schoeisel, Japanse Reagan-auto’s en Chinese banden van Obama. Trump probeerde hetzelfde. Geen bijzonder effect. De tarieven voor de wasserij- en staalindustrie kosten elke Amerikaanse belastingbetaler respectievelijk $817.000 en $900.000. Zijn meest agressieve uitspraken waren uiteindelijk milder. Tegenwoordig zijn echter veel van de adviseurs die het protectionisme van de eerste termijn beperkten verdwenen, waardoor er ruimte is voor de harde adviseurs.
“Er is veel dat de moeite waard is om voor te vechten, maar niets meer dan een stijging van de gasprijzen met 10 cent.” Dat is hoe Pat Buchanan, een van de relatief moderne fanatici van het Amerikaanse isolationisme, het zei. Voeg aan deze bekrompen begrotingsbenadering van de internationale rol van de VS een beetje Taftiaanse traditie en weinig stilzwijgende of uitgesproken bewondering voor autoritaire leiders toe, en wat we krijgen zijn Trumpiaanse opvattingen over internationaal beleid. In het geval van Oekraïne zal het puur transactionele fenotype van Trump proberen samen te werken met het neo-Sovjet-genotype van Poetin. Het gevaar van Trump is dat de geschiedenis hem zal opslaan als een Amerikaanse versie van Chamberlain, zonder dat Churchill in zicht is. Voor Poetin is het grootste gevaar dat hij het republikeinse isolationisme inflexibel vindt. Is dat niet het geval? Pearl Harbor blies de preken van Charles Lindbergh op, Reagan liep op briljante wijze de laatste mijl van de ineenstorting van de USSR, 9/11 verenigde bijna alle Republikeinse facties. Uiteindelijk kan elke Amerikaan zich op zijn gemak voelen als zijn leider op de troon van America First zit, maar hem nooit vernederd zien worden.
