De nieuwe Trump-strategie in het Midden-Oosten markeert een verschuiving van traditionele bondgenootschappen naar nieuwe allianties met Saoedi-Arabië, Qatar en de Verenigde Arabische Emiraten. Deze keuze voor nauwere partners lijkt voort te komen uit de nadruk op economische uitwisselingen en deals, zoals de recente overeenkomsten ter waarde van honderden miljarden dollars.
Het opvallende aspect van deze strategie is de afstand die Trump lijkt te nemen van Israël en de Israëlische premier Benjamin Netanyahu. Tijdens zijn recente reis naar het Midden-Oosten heeft Trump Israël overgeslagen en heeft hij tijdens zijn toespraak in Riyad het land niet eens genoemd. Dit heeft tot bezorgdheid geleid, niet alleen in Israël, maar ook onder andere Amerikaanse bondgenoten.
De mogelijke reden voor Trump’s irritatie met Israël kan worden toegeschreven aan Netanyahu’s vermeende arrogantie en zijn gebrek aan steun voor bepaalde initiatieven die door andere regionale spelers, zoals Qatar en Saoedi-Arabië, worden gesteund. De opvolger van de Saudische kroonprins Mohammed bin Salman lijkt meer open te staan voor het bevorderen van een wapenstilstand en het ondersteunen van de Palestijnse zaak, wat de kloof tussen Trump en Israël vergroot.
Het feit dat Trump indirecte contacten met Hamas heeft gehad en gesprekken met Iran is begonnen, terwijl Netanyahu hoopte op meer Amerikaanse steun tegen Iran, heeft de spanningen tussen de VS en Israël verder vergroot. Bovendien heeft Trump aangekondigd dat hij sancties in Syrië zal opheffen en de tijdelijke president van het land zal ontmoeten, wat ook de belangen van Israël in de regio zou kunnen schaden.
Deze verschuiving in de Amerikaanse buitenlandse politiek roept vragen op over de toekomstige relatie tussen de VS en Israël, en hoe Trump zal omgaan met de traditionele bondgenoot in het Midden-Oosten. Het lijkt erop dat Trump nieuwe allianties aan het smeden is, terwijl hij tegelijkertijd afstand neemt van oude partners, wat een nieuw tijdperk van geopolitiek in de regio kan inluiden.
