Wetenschappers van Curtin University hebben recentelijk ontdekt dat de Turkse korst zich aan het scheiden is, door het bestuderen van oude lavastromen die langs de Tuz Gölü Rift in Turkije scheurden. Deze ontdekking biedt nieuwe inzichten in hoe continenten langzaam uit elkaar kunnen scheuren en vergroot ons begrip van potentiële seismische risico’s.
De Tuz Gölü Rift Zone, een geologisch kenmerk dat zich uitstrekt over meer dan 200 kilometer en zichtbaar is vanuit de ruimte, blijkt zich geleidelijk uit te breiden. Dit biedt wetenschappers een zeldzame kans om de krachten te observeren die de aardkorst vormen op de plek waar tektonische platen elkaar ontmoeten.
Hoofdauteur professor Axel Schmidt legde uit dat de bevindingen een lang bestaande vraag beantwoorden over hoe de breuk beweegt. De resultaten vertegenwoordigen een grote vooruitgang in zowel de seismische risicobeoordeling als de verbetering van mondiale modellen die beschrijven hoe continenten vervormen.
De studie bevestigt voor het eerst dat de Tuz Gölü breuklijn een extensionele breuklijn is, wat betekent dat het land aan beide zijden van elkaar af beweegt en niet zijdelings verschuift, zoals eerder werd gedacht. Dit inzicht is cruciaal voor het beoordelen van vulkanische en seismische gevaren en voor het verbeteren van mondiale modellen van continentale vervormingen.
Door het reconstrueren van oude lavastromen die de breuklijn passeerden en later afkoelden, konden de onderzoekers de bewegingen van de rotsen in de loop van de tijd volgen. Het begrijpen van deze bewegingen is van essentieel belang voor het begrijpen van seismische activiteit en het verbeteren van onze kennis over hoe continenten reageren op tektonische spanningen.
Het onderzoeksteam maakte gebruik van geavanceerde wetenschappelijke methoden, waaronder teledetectiegegevens en analyses van de ionenmicroscoop van het John de Laeter Centre, om de exacte ouderdom van de lavastromen te bepalen en te meten hoe ver ze zich in duizenden jaren hebben verplaatst. Dit onderzoek benadrukt het belang van het heroverwegen van geologische aannames en het gebruik van moderne technieken om nauwkeurig de bewegingen van continenten te meten.
Al met al biedt deze studie waardevolle inzichten in hoe continenten langzaam uit elkaar kunnen scheuren en hoe seismische activiteit kan worden voorspeld. Het is een belangrijke stap voorwaarts in ons begrip van de processen die onze aarde vormgeven en kan bijdragen aan het verbeteren van seismische risicobeoordelingen wereldwijd.
