De stille crisis van subfertiliteit: waarom de wereld minder kinderen krijgt
In de 21e eeuw wordt de wereld geconfronteerd met een complex en controversieel fenomeen genaamd subfertiliteit, wat resulteert in een daling van het aantal geboorten over de hele wereld. Dit heeft diepgaande sociale en economische gevolgen, zoals blijkt uit een artikel gepubliceerd in het wetenschappelijke tijdschrift De Lancet. Het totale vruchtbaarheidscijfer is in meer dan de helft van de landen gedaald tot onder de drempel van 2,1 geboorten per vrouw die nodig is om een stabiele bevolking te handhaven. Landen zoals China, Zuid-Korea, Singapore en Oekraïne hebben zelfs nog lagere cijfers, terwijl de Verenigde Staten net onder de 1,6 zitten.
Om deze trend tegen te gaan, hebben sommige landen beleid ingevoerd om het aantal geboorten te verhogen. China heeft bijvoorbeeld een belasting op condooms ingesteld en biedt financiële voordelen aan ouders met kinderen onder de drie jaar. Zuid-Korea geeft vrijstellingen van militaire dienst en organiseert door de staat gesponsorde datingevenementen. Echter, ondanks deze inspanningen blijven de resultaten mager.
De daling in vruchtbaarheid wordt veroorzaakt door verschillende factoren, waaronder de toegang tot anticonceptie, de toegenomen participatie van vrouwen op de arbeidsmarkt, het uitstellen van het krijgen van kinderen en de afname van vruchtbaarheid bij zowel mannen als vrouwen. Daarnaast speelt de verbeterde kindersterfte een rol in het veranderen van de dynamiek van gezinnen, aangezien kinderen nu een hogere overlevingskans hebben.
Existentiële zorgen van jongere generaties, zoals de klimaatcrisis, geopolitieke spanningen en economische onzekerheid, maken het ook moeilijker om de beslissing te nemen om kinderen te krijgen. De gevolgen van de demografische achteruitgang zijn zorgwekkend, met uitdagingen voor verzorgingsstaten en een toename van pensioen- en zorgkosten.
Het is belangrijk om een brede en evenwichtige aanpak te hanteren in plaats van een eendimensionaal beleid om het aantal geboorten te verhogen. Investeringen in geriatrie, preventie, gezondheid van ouderen en technologie kunnen bijdragen aan het behoud van sociale en economische duurzaamheid. Het ondersteunen van kinderen en gezinnen, betaalbare kinderopvang en gelijke participatie van vaders zijn ook essentieel.
Het is cruciaal om ineffectief en ideologisch geladen beleid te vermijden, aangezien dit nationalistische gevoelens kan aanwakkeren en de vooruitgang op het gebied van gendergelijkheid en volksgezondheid teniet kan doen. Het is van belang dat samenlevingen blijven investeren in het welzijn van gezinnen en een omgeving creëren waarin het krijgen van kinderen een haalbare en positieve keuze is.
