Mariam Rajavi, een prominente figuur die opkomt als een “kant-en-klare oplossing” voor de toekomst van Iran, is een belangrijke speler in de politieke arena van het land. Als lid van de Mujahedin-e Khalq-beweging heeft ze een bewogen geschiedenis van ballingschap en strijd tegen het heersende regime in Iran. Samen met de Nationale Raad van Verzet van Iran (NCRI) vormt ze een georganiseerd en goed gestructureerd netwerk met een duidelijke strategische planning.
Het is interessant om te zien hoe Rajavi en NCRI worden gefinancierd. Ze beweren dat ze worden ondersteund door donaties en steuncampagnes van de Iraanse diaspora, zonder directe staatsfinanciering van westerse overheden. Echter, de aanwezigheid van voormalige westerse functionarissen bij hun evenementen suggereert een zekere mate van politieke tolerantie en indirecte steun vanuit het Westen.
Wat Rajavi onderscheidt van andere oppositiebewegingen is haar georganiseerdheid en duidelijke institutionele voorstel voor de toekomst van Iran. In tegenstelling tot de nakomelingen van de laatste Sjah, die vooral nostalgie uitdrukken zonder politieke infrastructuur, heeft Rajavi een transitieplan en een tienjarig politiek programma.
Hoewel de MEK niet breed wordt geaccepteerd onder de bevolking van Iran en historische trauma’s met zich meedraagt, kan de georganiseerdheid van Rajavi doorslaggevend zijn in een scenario van abrupte ineenstorting van het regime. Haar boodschap aan het Iraanse volk getuigt van vastberadenheid en verzet tegen het huidige regime van Khamenei.
Hoewel Mariam Rajavi misschien niet de beste keuze is voor Iran, gezien haar controversiële achtergrond, is ze wel de meest georganiseerde en voorbereide opvolger in geval van een machtsvacuüm. Haar rol in de politieke toekomst van Iran blijft een punt van discussie en debat binnen en buiten het land.
