Decennia lang stond ‘Made in China’ voor massaproductie en lage kosten. Tegenwoordig begint dezelfde indicatie echter een ander gewicht te krijgen: het opwekken van de eetlust. Volgens een rapport van de Economist penetreert China op agressieve wijze de markt voor premiumvoedsel, en daagt het de dominantie van het Westen uit op producten die voorheen uitsluitend als “Europees” of “Japans” werden beschouwd. China is nu ‘s werelds grootste exporteur van steurkaviaar en truffels en breidt zich snel uit naar foie gras, olijfolie, matcha en exclusieve wijnen. En in het buitenland is de vraag niet beperkt: binnenlandse consumenten ontdekken enthousiast de ‘delis’ van het nieuwe tijdperk.
Kaviaar is een goed voorbeeld van hoe innovatie op grote schaal de balans kan doen doorslaan. China begon begin jaren 2000 met de steurenteelt en produceert vandaag de dag meer dan 40% van de kaviaar in de wereld. Industriegigant Kaluga Queen begon in 2006 met de productie in een kunstmatig meer dat bijna twee keer zo groot was als Malta. Het houdt de watertemperatuur onder de 5°C, waardoor productie het hele jaar door mogelijk is. Een netwerk van buizen voedt dagelijks zo’n 200.000 steuren, terwijl drones de vissen monitoren en tellen. Waar traditionele methoden drie jaar nodig hadden om het geslacht van de vis te bepalen, heeft het bedrijf de tijd teruggebracht tot slechts zes maanden. In 2015 produceerde het 150 ton viskuit, waarmee het de grootste producent ter wereld is. In 2024 bereikte de productie 260 ton.
Succes gaat niet alleen over technologie. De geografische diversiteit van China fungeert als een natuurlijk laboratorium van smaken. In de zonnige provincie Gansu bloeit een snelgroeiende olijfolie-industrie. In het naburige bergachtige Ningxia worden wijnen geproduceerd die internationale prijzen winnen. In het zuidwesten van Guizhou creëren de hoogte, de vochtigheid en de beperkte zonneschijn ideale omstandigheden voor de teelt van matcha-thee, wat het primaat van Japan rechtstreeks uitdaagt.
Volgens Mordor Intelligence bedraagt de mondiale markt voor luxevoedsel bijna 500 miljard dollar. Traditionele producenten zitten niet stil. Franse truffelkwekers dringen aan op een strengere ‘codering’ van de organoleptische kenmerken van hun producten. Japan heeft een officieel merk voor Wagyu ingesteld om het merk te beschermen tegen buitenlandse imitaties. Het doel: hun comparatieve voordeel behouden en de Chinese penetratie moeilijk maken. De percepties veranderen echter. Beroemde chef-koks zoals Alain Ducasse nemen Chinese producten op in hun menu’s. Tegelijkertijd versterkt China de internationale erkenning van zijn eigen producten via geografische beschermingsovereenkomsten met de Europese Unie. Deze omvatten ‘Lincang-noten’ – een hybride verwant van de Australische macadamianoot – Fuzhou-jasmijnthee, Pu’er-thee en -koffie en Jinhua-varkensvlees. Het culinaire schaakbord wordt herschikt. En ‘Made in China’ betekent niet alleen meer kwantiteit. Het betekent kwaliteit – en ambitie voor hegemonie aan de wereldtafel.
