De recente diplomatieke inspanningen van president Trump in de onderhandelingen tussen Iran en Oekraïne tonen een opvallende afwezigheid van traditionele diplomaten. In plaats daarvan spelen de vertrouwde afgezanten van Trump, Steve Witkoff en Jared Kushner, een centrale rol in de cruciale gesprekken.
Deze onconventionele aanpak van diplomatie, waarbij traditionele instanties zoals het Ministerie van Buitenlandse Zaken en de Nationale Veiligheidsraad aan de zijlijn worden gezet, is typerend voor de regering-Trump. Witkoff en Kushner zijn betrokken bij het beëindigen van een nucleaire crisis met Iran en het voorkomen van een oorlog in Oekraïne.
De aanpak van Witkoff en Kushner wordt gekenmerkt door een transactionele benadering, geïnspireerd door hun ervaring in vastgoedtransacties in New York. Ze vermijden het geven van lezingen over mensenrechten of democratie en richten zich op het bereiken van consensus.
De Russen hebben gemengde gevoelens over Witkoff en Kushner, waarbij ze soms twijfelen aan hun geloofwaardigheid. Toch waarderen ze de gestructureerde aanpak van Kushner. De Iraniërs daarentegen hebben een bijnaam voor Kushner die zijn invloed als schoonzoon van Trump benadrukt.
De betrokkenheid van Kushner bij de onderhandelingen heeft gemengde reacties opgeroepen. Sommigen zien hem als een pragmatische en zachte onderhandelaar, terwijl anderen zijn gebrek aan officiële overheidstitel bekritiseren.
Al met al is de aanpak van Witkoff en Kushner in de diplomatieke onderhandelingen tussen Iran en Oekraïne een interessante verschuiving van traditionele diplomatie. Het is echter nog te vroeg om de effectiviteit van deze tactiek volledig te beoordelen.
