Donald Trump brengt zijn dagen door in oorlog en ontvangt dagelijks veel updates, of het nu in het Oval Office is of in de Situation Room, de ruimte voor het beheer van bijzondere situaties. De twee belangrijkste bronnen van militair advies voor Trump zijn minister van Defensie Piet Hegseth en generaal Dan Kane.
Piet Hegseth is de favoriete keuze van de president voor de publieke verdediging van zijn militaire beleid, terwijl generaal Kane, een voormalig F-16-piloot van de luchtmacht en contactpersoon bij het Pentagon voor de CIA, de belangrijkste militaire gesprekspartner van Trump is over operationele zaken. Ambtenaren van het Pentagon en het Witte Huis zeggen dat Trump een goede relatie en een sterk persoonlijk vertrouwen heeft ontwikkeld met de rustige generaal, die hij tot chef van de Joint Chiefs of Staff benoemde nadat generaal Brown begin 2025 was ontslagen.
Voordat de oorlog begon, informeerde generaal Kane Trump over een aantal opties, waarvan sommige de Amerikaanse munitievoorraden zouden kunnen uitputten en Amerikaanse soldaten in gevaar zouden kunnen brengen. In de discussies die in de Situation Room plaatsvinden, stelt hij doorgaans geen specifieke optie voor, maar geeft hij er de voorkeur aan om de risico’s, voordelen en gevolgen voor te stellen.
Soms schrikt generaal Kane hierdoor af in een moeilijke positie. Vorige maand, kort voor de oorlog, zei Trump dat generaal Kane geloofde dat elke militaire actie tegen Iran “een gemakkelijke overwinning” zou zijn. Dit was echter niet wat de generaal daadwerkelijk aan de president en andere hoge adviseurs had verteld.
Het oorlog met Iran heeft de gebruikelijke crisisbeheersingsstrategieën van Trump op de proef gesteld. Hij probeert zijn eigen realiteit op te dringen en negeert onaangename waarheden. Trump ziet alles als een transactie die hij stap voor stap kan afhandelen, maar oorlog is snel, ongecontroleerd, onvoorspelbaar en dodelijk, aldus Julian Zelizer, hoogleraar geschiedenis aan Princeton. Hij gebruikt dezelfde technieken als altijd, bedreigt, beledigt en trekt de aandacht, maar begrijpt dat deze niet altijd werken. Hij doet de kunst van onderhandelen op een manier die alleen maar chaos creëert.
Tijdens zijn eerste termijn was Trump terughoudender in het gebruik van militair geweld. In zijn tweede termijn omarmt Trump echter de Amerikaanse militaire macht. Hij heeft verschillende militaire acties uitgevoerd, zoals het aanvallen van nucleaire installaties van Iran met B-2-bommenwerpers, het arresteren van president Maduro in Venezuela en het vernietigen van tientallen schepen in het Caribisch gebied in een anti-drugsoperatie.
Het conflict met Iran is echter ingewikkelder, minder populair en gevaarlijker voor Amerikaanse troepen. Tot nu toe hebben dertien Amerikaanse soldaten het leven verloren. Trump heeft twee begrafenisceremonies bijgewoond en beschouwt dat als het belangrijkste en moeilijkste deel van zijn taak als hoofd van de strijdkrachten.
Naarmate de weken verstrijken, zijn de doelen die Trump zich aan het begin van de oorlog had gesteld veranderd. Hij overweegt nu de militaire operaties in Iran te verminderen en noemt niet langer de noodzaak van een regimeverandering door middel van een volksopstand.
Trump heeft zijn controversiële beslissingen in de oorlog verklaard door te verwijzen naar zijn ervaringen als vastgoedontwikkelaar in New York voordat hij de politiek inging. Hij zegt: “Je moet begrijpen, mijn hele leven is een onderhandeling geweest.”
Zijn vrienden zien zijn besluit om oorlog te voeren als zijn plicht als hoofd van de strijdkrachten. Presidenten hebben geen toestemming nodig om het land te verdedigen, zegt Mike Davis, hoofd van de denktank van het Article III Project. Het conflict is echter niet populair bij een groot deel van Amerika, aangezien Trump ervoor heeft gekozen om oorlog te voeren zonder eerst de zaak aan het publiek of het Congres voor te leggen.
Trump heeft zelfs toegegeven dat hem werd geadviseerd om het geen ‘oorlog’ te noemen, omdat hij niet om goedkeuring van het Congres vroeg, maar het liever een ‘expeditie’ noemde.
