De constructie van de Grote Piramide van Egypte heeft archeologen lange tijd in verwarring gebracht, omdat er geen oude teksten bewaard zijn gebleven die verklaren hoe de enorme stenen volumes zo snel werden opgetrokken en samengevoegd. De Piramide van Cheops (ook bekend als de Grote Piramide van Gizeh of Grote Piramide) is de oudste en grootste van de drie piramides van de Necropolis van Gizeh. Het is het oudste van de zeven wereldwonderen en het enige dat vandaag de dag nog bestaat. Het is een UNESCO-werelderfgoedlocatie.
Met een hoogte van 146,5 meter was het ruim 3.800 jaar het hoogste gebouw ter wereld. Oorspronkelijk was de Grote Piramide bedekt met dekstenen waardoor een glad en vlak oppervlak ontstond. Wat we vandaag zien is de onderliggende structuur. Traditionele theorieën vertrouwen op hellingen en een langzame laag-voor-laag constructie, maar kunnen moeilijk verklaren hoe stenen met een gewicht tot 60 ton tientallen meters hoog werden getild.
Nu suggereert een nieuwe studie dat de piramide werd gebouwd met behulp van een intern systeem van contragewichten en katrolachtige mechanismen die verborgen waren in de structuur. De onderzoekers, die hun onderzoek publiceren in het tijdschrift Nature, schatten dat de bouwers enorme stenen konden optillen en plaatsen met een indrukwekkende snelheid van zelfs één steen per minuut. Ze beweren dat dit alleen mogelijk zou zijn met het gebruik van glijdende tegengewichten in plaats van louter menselijke kracht, aangezien deze de kracht zouden produceren die nodig is om de stenen naar de bovenste niveaus van de Cheops-piramide te tillen.
De studie wijst ook op architectonische kenmerken binnen de piramide die dit model ondersteunen. Onderzoekers hebben de Ascending Passage en de Grand Archway opnieuw geïnterpreteerd als interne constructiehellingen waar contragewichten konden worden neergelaten om een hefkracht te creëren. Lange tijd beschouwd als een defensief of verzekeringselement, wordt de Vestibule opnieuw geïnterpreteerd als een katrolachtig mechanisme dat in staat is om zelfs de zwaarste stenen op te tillen.
Als deze theorie klopt, werd de Grote Piramide “van binnen naar buiten” gebouwd, beginnend vanuit een binnenste kern en met behulp van verborgen katrolsystemen om de stenen op te tillen naarmate het gebouw groeide. Volgens de nieuwe studie gleden zware contragewichten langs hellende binnengangen naar beneden, waardoor een kracht ontstond die rotsen elders in de kern optilde. De onderzoekers zijn van mening dat krassen, slijtagesporen en gepolijste oppervlakken op de muren van de Grand Lodge het bewijs zijn dat er herhaaldelijk grote sleeën langs werden voortbewogen, wat duidt op mechanische belasting die compatibel is met gesleepte lasten in plaats van op eenvoudige menselijke doorgang of ritueel gebruik.
De studie bood ook een nieuwe interpretatie van de Antichambre, een kleine granieten ruimte vlak voor de Koningskamer. Traditioneel gezien als een veiligheidsmechanisme om doodgravers af te schrikken, wordt de Vestibule hier weergegeven als een opvoerinstallatie van het katroltype. Groeven die in de granieten muren zijn gesneden, stenen steunen die mogelijk houten balken hebben ondersteund, en ongewoon ruw vakmanschap suggereren eerder een werkende machine dan een complete rituele ruimte.
In het door de onderzoekers voorgestelde model zouden touwen over houten boomstammen lopen die in de Vestibule waren geplaatst, waardoor werknemers stenen met een gewicht tot 60 ton konden optillen. Het systeem kan worden aangepast om het hefvermogen te vergroten wanneer dat nodig is, net als bij het schakelen.
Extra grote touwgroeven en een oneffen, ingelegde vloer suggereren dat de ruimte ooit verbonden was door een verticale schacht die werd afgedicht nadat de bouw was beëindigd. Naast individuele ruimtes voerde Schuring aan dat de gehele interne opstelling van de piramide eerder mechanische compromissen weerspiegelde dan een symbolisch ontwerp. De belangrijkste kamers en gangen zijn geclusterd nabij een gemeenschappelijke verticale as, maar zijn vreemd verschoven in plaats van perfect gecentreerd.
De theorie biedt ook verklaringen voor raadselachtige uiterlijke kenmerken, zoals de lichte inkeping van de zijkanten van de piramide en het complexe patroon waarin de hoogte van de steenlagen geleidelijk verandert. Volgens de onderzoekers kunnen deze kenmerken de verplaatsing van interne hellingen en hoogtepunten weerspiegelen naarmate de piramide hoger werd en de stenen op de bovenste niveaus lichter werden.
Belangrijk is dat het model toetsbare voorspellingen doet dat er geen grote onbekende kamers verborgen zijn in de kern van de piramide, een idee dat wordt versterkt door recent muon-scanonderzoek. Er kunnen echter nog steeds kleinere gangen of overblijfselen van interne hellingen aanwezig zijn aan de buitenkant van de constructie, vooral op de hogere niveaus. Indien bevestigd door toekomstige ontdekkingen, zou het voorstel van de onderzoekers de manier waarop archeologen niet alleen de Grote Piramide, maar ook de piramidearchitectuur in het oude Egypte begrijpen, fundamenteel kunnen veranderen.
