Wetenschappers van Stanford hebben recentelijk een baanbrekende ontdekking gedaan: een nieuw type aardbevingen in de diepe aardmantel is in kaart gebracht. Deze aardbevingen vinden niet plaats in de korst van de aarde, zoals gebruikelijk is, maar diep in de mantel, tussen de dunne buitenste korst en de gesmolten kern.
Door de locaties van deze zeldzame mantelaardbevingen in kaart te brengen, hebben onderzoekers een nieuw hulpmiddel gekregen om meer inzicht te krijgen in hoe deze aardbevingen werken en wat ze kunnen onthullen over de krachten achter alle aardbevingen. Uit een recente studie gepubliceerd in het tijdschrift “Science” blijkt dat continentale mantelaardbevingen over de hele wereld voorkomen, maar geconcentreerd zijn in bepaalde gebieden, waaronder onder de Himalaya in Zuid-Azië en nabij de Beringstraat tussen Azië en Noord-Amerika.
Deze diepe gebeurtenissen kunnen waardevolle informatie opleveren over de grens tussen de korst en de mantel, evenals over het gedrag van de bovenmantel, die de bron is van het vulkanische magma dat de tektonische platen gedeeltelijk beweegt. Voorheen was er geen duidelijk globaal beeld van hoeveel continentale mantelaardbevingen daadwerkelijk voorkwamen en waar ze plaatsvonden. Met deze nieuwe dataset kunnen onderzoekers beginnen met het onderzoeken van de verschillende manieren waarop deze zeldzame mantelaardbevingen worden geïnitieerd.
Aardbevingen in de continentale mantel veroorzaken zelden noemenswaardige trillingen of vormen geen direct gevaar voor de mens, omdat ze zo diep onder het oppervlak ontstaan. Niettemin kan het begrijpen van hoe en waarom ze voorkomen verschillende gebieden van de geowetenschappen vooruit helpen. Mantelaardbevingen bieden een nieuwe manier om de oorsprong van aardbevingen en de interne structuur van de aarde te onderzoeken, afgezien van de gebruikelijke aardbevingen in de aardkorst.
De aardkorst is relatief koud en broos, terwijl de onderliggende mantel warmer is en uit dicht, halfvast gesteente bestaat. De mantel beslaat het grootste deel van het binnenste van de planeet en de scheidslijn tussen de korst en de mantel wordt de Mohorovicic Discontinuïteit genoemd.
Het onderzoek naar deze zeldzame mantelaardbevingen wordt voortgezet, met de hoop op een dieper inzicht in de processen die zich ver onder het oppervlak van de aarde afspelen. Door het bestuderen van deze ongebruikelijke aardbevingen kunnen wetenschappers uiteindelijk een duidelijker beeld krijgen van hoe het binnenste van de aarde werkt en hoe het seismische systeem als geheel functioneert. Het onderzoek naar aardbevingen in de continentale mantel opent nieuwe deuren voor het begrijpen van de complexe processen die onze planeet vormgeven.
