Wetenschappers willen een enorme muur bouwen om de Apocalypsgletsjer te beschermen
De gigantische Thwaites-gletsjer in West-Antarctica staat beter bekend als de “gletsjer van de Apocalyps”, omdat de mogelijke ineenstorting ervan een kettingramp voor het milieu zal veroorzaken. Een internationaal onderzoeksteam stelt een manier voor om de gletsjer te beschermen die lijkt op een Hollywood-filmscript.
Thwaites heeft een oppervlakte van 192 duizend vierkante kilometer. Dat wil zeggen, net zoveel als Groot-Brittannië of de staat Florida in de VS. Er is vastgesteld dat de gletsjer aan het smelten is, wat inderdaad in een snel tempo aanleiding geeft tot bezorgdheid. Er zijn voortdurend studies en observaties van Thwaites met behulp van grond-, lucht- en satellietmiddelen en instrumenten. De meest recente onderzoeken hebben aangetoond dat als Thwaites smelt, de zeespiegel zal gaan stijgen en tegelijkertijd de aangrenzende gletsjers zal destabiliseren en meenemen.
Volgens de schattingen die zijn gemaakt als de gletsjer smelt, kan het mondiale zeeniveau stijgen van een halve naar twee meter, wat betekent dat veel eiland- en kustgebieden onder water zullen staan met verwoestende natuurlijke gevolgen voor het milieu, maar ook een onberekenbare humanitaire ramp.
Het onderzoeksteam stelt de constructie voor van een muur van 150 meter hoog en 80 kilometer lang, die zich langs de zeebodem zou uitstrekken tot een diepte van 650 meter onder het oppervlak. De muur wordt het Zeebodemgordijn genoemd en zou volgens de onderzoekers de terugtrekking van de gletsjer kunnen stoppen en de destructieve gevolgen ervan kunnen voorkomen.
Wetenschappers hebben vastgesteld dat de belangrijkste oorzaak van het terugtrekken van de gletsjer een stroom warm water is die de opening tussen de gletsjer en het continentaal plat binnendringt, waardoor het ijs eronder smelt. Het Zeebodemgordijn zal voor de meest kwetsbare delen van de gletsjer worden verankerd, waardoor wordt voorkomen dat deze warme stroming het ijs bereikt.
Hoewel de kosten meer dan 80 miljard dollar zouden kunnen bedragen, zeggen wetenschappers dat deze klein zijn vergeleken met de schade die deze zou kunnen voorkomen. Het concept bevindt zich nog in de beginfase van ontwikkeling en het definitieve ontwerp is nog niet definitief. Het basisplan voorziet in het gebruik van versterkt trek- (rek)weefsel dat door drijvende elementen wordt vastgehouden en met zware funderingen aan de zeebodem wordt verankerd. Het zal zich rond de gletsjer uitstrekken als een gigantisch windscherm op het strand dat het binnendringen van warm water blokkeert en koud water in de buurt van het ijs vasthoudt.
In één mogelijk ontwerp zal de structuur uit één stuk bestaan, terwijl andere voorstellen meerdere delen in secties vereisen, zodat deze niet als een gigantische parachute onder water fungeert. Vroege simulaties door glaciologen lieten zien dat deze aanpak het smelten van gletsjers in sommige gebieden tot wel tien keer zou kunnen verminderen. Het is echter nog niet in de praktijk getest en onderzoekers weten niet zeker of het gaat werken en wat de gevolgen zullen zijn.
Om meer te weten te komen, is het onderzoeksteam van plan een testgedeelte van 150 meter lang en 40 meter hoog te installeren in de Ramfjorden-fjord in Noorwegen. Tegelijkertijd voeren ze een ecologisch onderzoek uit in de Mijenfjorden op Spitsbergen. Marianne Hagen, medeleider van het Seabed Curtain Project en voormalig vice-minister van Buitenlandse Zaken van Noorwegen, zei dat het de moeite waard is om te onderzoeken of het mogelijk is om met een gerichte interventie een grote stijging van de zeespiegel te voorkomen.
Het plan is echter niet zonder kritiek. Sommige wetenschappers noemen het een ‘afleiding’ van de essentiële noodzaak om de uitstoot van broeikasgassen terug te dringen. Uit een onderzoek van onderzoekers van de Monash University blijkt dat een dergelijke interventie inherente milieuschade kan veroorzaken en mogelijk niet op de schaal en snelheid wordt geïmplementeerd die nodig is om het probleem op tijd aan te pakken.
