Het scenario van militaire uitputting en politieke upgrades in Iran is een interessante situatie om te overwegen. De overwinning zal niet alleen worden bepaald door vernietigde lanceerinrichtingen en dode commandanten, maar ook door wie de politieke definitie van de werkelijkheid zal opleggen. Iran streeft niet naar een overwinning op de VS of Israël op het slagveld, maar naar het overleven en het omzetten van de kosten voor zijn tegenstanders in erkenning van zijn rol.
Het Amerikaanse voorstel van 15 punten, uitgezonden via Pakistan, laat de contouren van deze strijd zien. Iran reageert niet als een verslagen partij die op zoek is naar wapenstilstandsvoorwaarden, maar probeert zijn uitputting om te zetten in onderhandelingsmacht. De voorwaarden die Iran stelt, zoals herstelbetalingen en erkenning van speciale soevereiniteit over de Straat van Hormuz, tonen aan dat het land de oorlog zelf probeert te herschikken.
Hormuz is van cruciaal belang in dit conflict, aangezien het de energiestroom van de wereld controleert. Iran probeert politieke erkenning te krijgen voor zijn rol in deze strategische zeestraat. Een Amerikaanse erkenning van de exclusieve regelgevende rol van Iran in Hormuz zou een enorme strategische overwinning betekenen, zelfs als Iran op militair vlak verliest.
Het scenario blijft echter vrijwel onwaarschijnlijk, aangezien het geopolitieke zelfondermijning voor de VS zou betekenen. Het fundamentele standpunt van de vrijheid van navigatie zou worden aangetast en bondgenoten zouden zich zorgen maken over hun energie- en commerciële overleving. Iran hoeft deze bijna onmogelijke overwinning niet te behalen om te bewijzen dat het over een hefboom beschikt waar niemand omheen kan. Zolang Hormuz een cruciale rol speelt in de olie- en LNG-productie, zal Teheran elke veiligheidscrisis proberen om te zetten in een machtsonderhandeling. Dit is de gevaarlijke definitie van ‘verliezen door te winnen’ voor Iran.
