The Little Gladiators in de AI Arena – Hoe chatbots de code van de kindertijd herschrijven
Herinner je je het geluid van de eerste modems nog? Als dat zo is, gefeliciteerd, dan ben jij de zoveelste cyberholbewoner die dapper en nietsvermoedend 2026 binnen marcheert. Hyperbool? Blijkbaar. Maar misschien alleen op deze manier kan de – ook paleolithische – schrijver beschrijven hoe wat we ooit de ‘internetrevolutie’ noemden (daar halverwege de jaren negentig) binnenkort wel eens een kleine historische episode zou kunnen lijken in de aanloop naar de grote catastrofe van de kunstmatige intelligentie. Een zondvloed waar de markten al maanden naar ruiken.
Laten we eens naar de cijfers kijken: er zijn wereldwijd ongeveer 6.000 AI-gerelateerde bedrijven. Hun totale kapitalisatie (40 biljoen op 27 december) is meer dan 10 biljoen. het bbp van de VS is twee keer groter dan het bbp van de eurozone, 125 keer dat van Griekenland. Geen enkel verband – in absolute aantallen en verhoudingen – met wat er gebeurde op het hoogtepunt van het enthousiasme voor nieuwe technologieën in 2000. Waarom zijn de winstverwachtingen zo wild? Want juist het cumulatieve, reële product van deze bedrijven zal alles blijven veranderen. Snel. Van het begrijpen van het universum en de geneeskunde tot de nederigste van onze geesten.
En samen opent Kunstmatige Intelligentie een nieuw hoofdstuk in het onderwijs. Maar het dreigt de code van de kindertijd te herschrijven. Op school, van de kleuterschool tot de universiteit, zal kunstmatige intelligentie geleidelijk alles vernietigen wat we vroeger wisten over de manier waarop studenten en studenten worden onderwezen en onderzocht. In de VS nemen 6 op de 10 middelbare scholieren en 7 op de 10 leraren er al hun toevlucht tot voor opdrachten en leveringen. We herinneren u eraan dat dit tot twee jaar geleden verboden was.
Thuis speelt de kunstmatige intelligentie met de kinderen, geeft advies, bouwt banden van “vertrouwen”, misschien zelfs vriendschap, leert hun geheimen kennen, deelt hun eenzaamheid. Ze dringt schaamteloos, maar niet onuitgenodigd, de velden van mama en papa binnen. Nu al vindt een derde van de Amerikaanse tieners het chatten met een AI-partner net zo bevredigend als een vriend en gemakkelijker in de omgang dan met hun ouders. De kansen? Enorm. Kunstmatige intelligentie lijkt de ‘wijsheid’ van het online universum te zijn. En het zal steeds immateriëler worden aangeboden, in een steeds ‘natuurlijker’ en interactiever vorm, steeds meer geïntegreerd met de gebruiker. Stel je voor dat de miljarden boeken uit de grootste bibliotheken ter wereld gedigitaliseerd en toegankelijk zouden worden gemaakt. Een kleine god van kennis zal voor onze ogen geboren zijn.
Maar er zijn ook zorgen. Even groot. Uit onderzoek (MIT) blijkt al dat kunstmatige intelligentie een drastische ‘degradatie’ van het vermogen om kritisch te denken teweeg kan brengen, waardoor een nieuw cognitief en kritisch tekort kan ontstaan, een ‘metacognitieve luiheid’, zoals het is beschreven. Middelen – Doelen Onderzoekers zagen dat wanneer leerlingen te vroeg gebruik maken van kunstmatige intelligentie-instrumenten, ze mogelijk geen fundamentele vaardigheden op het gebied van kritisch denken en probleemoplossend vermogen ontwikkelen. Ze stelden experimenteel vast dat de hersenen minder ‘schijnen’ en uiteindelijk minder onthouden dan ze verwerken wanneer ze alles aan T.N.
In 2026 zullen ongeveer 132 miljoen kinderen jammeren – met die gezegende, klagende kreet van het eerste licht. 70.000 van hen zullen, als God het wil, Griekse kinderen zijn. Zij zullen de nieuwe Little Gladiators zijn (van wijlen Savvopoulos), geboren in een nieuwe, briljante wereld van kansen. Maar als het ons twintig jaar heeft gekost om evenwicht te vinden met de vraatzuchtige sociale media, hoeven we niet zo veel langer met verlammende bewondering of verbijstering te kijken naar de prestaties, maar ook de gevaren, van kunstmatige intelligentie. Het zal niet lang meer duren om de Kleine Gladiators over te laten aan technofobe neo-Luddieten en hun besprenkelde preken.
