Slechts twee dagen voor de een maand durende verjaardag van de gecoördineerde aanval op Teheran VS en Israël laat de harde realiteit in het Midden-Oosten geen ruimte voor optimisme. De oorlog heeft zich ook uitgebreid tot de beproefde tijd Libanon waarbij gewapende groepen dagelijks te maken krijgen met de gedisciplineerde en goed uitgeruste (maar zeker uitgeputte) oorlogsmachine van Israël, die verliezen lijdt aan zowel personeel als uitrusting.
De protothema.gr slaagde erin leden van deze zwaarbewapende groepen te ontmoeten in een geheim bergachtig gebied waar man-tegen-man-gevechten hebben plaatsgevonden, met tientallen doden sinds het begin van de vijandelijkheden.
Kalasjnikovs, antitank-RPG’s, automatische wapens en sluipschuttersgeweren behoorden tot de bewapening van de groep, die om veiligheidsredenen op voorwaarde van anonimiteit sprak, in een tijd waarin het dodental in Libanon de 1.090 heeft overschreden.
De ontmoeting thuis met de Davidster
Het punt voor de eerste bijeenkomst werd gegeven in een straat in het centrum van de stad, waarover we in de vroege ochtend van 25 maart werden geïnformeerd. Toen we op onze bestemming aankwamen, kregen we via een nieuw telefoontje opdracht een woning buiten het stedelijk weefsel te benaderen. Daar zagen we iets dat we ons nooit hadden kunnen voorstellen: een groot ijzeren bouwwerk, in het midden waarvan het gebouw domineerde Davidster. Het tijdloze symbool van de staat Israël in het huis van een sjiitische moslim, lid van een gewapende rebellengroep in de bergen van Libanon.
Toen we vroegen waarom hij daar was, was het antwoord ook iets dat we niet verwachtten te horen: ‘We hebben geen probleem met de burgers van het land, maar met de tactiek van de staat Israël, die land van ons land wil afpakken’, benadrukte de eigenaar van het huis, waarmee hij nogmaals benadrukte hoe beperkt de kennis van de westerse wereld over de realiteit van het Midden-Oosten is. Toen eindelijk alle noodzakelijke details en voorwaarden in orde waren, gingen we op weg naar de plek waar we de gewapende arm van de groep zouden ontmoeten.
RPG’s, granaten en sluipschuttersgeweren
Na een route van enkele kilometers kwamen we terecht in een bergmassa vlakbij het gevechtsfront. Slechts vierentwintig uur eerder waren tientallen mensen dood neergevallen, op korte afstand van het ontmoetingspunt. De uiterst complexe situatie in Libanon – waar het officiële leger van het land is teruggetrokken uit de invasiepunten van het Israëlische leger – is de reden voor het bestaan van deze gewapende groepen, waaronder de Hezbollah en Amal.
‘Wij doen wat het leger van het land niet doet’, benadrukt het hoofd van de groep. Als je met hen praat, kom je erachter dat het jonge mensen zijn die in hun leven alleen maar oorlog en de dood hebben gekend. “Verzet is het enige wat we kunnen doen en dat zullen we blijven doen zolang we leven,” kregen we te horen, voordat we gedwongen werden het terrein haastig te verlaten omdat er tekenen waren van een op handen zijnde aanval van de Israëlische luchtmacht.
De situatie aan het front
Sinds de oorlog van 2024 heeft Israël vijf bases gevestigd op het grondgebied van Zuid-Libanon. Van daaruit probeert hij de controle over het dorp Khiam over te nemen. Ondanks de druk hebben ze het nog niet onder controle kunnen krijgen; Als ze dat doen, kunnen ze verder naar het noorden trekken. Tegelijkertijd gaan de aanvallen op bruggen en wegen door.
Oorlog kent echter geen winnaars en de wrede wet die wil dat burgers de echte slachtoffers zijn, wordt opnieuw bevestigd. Zuid-Libanon is veranderd in een groot kerkhof, terwijl Noord-Israël slechts een paar stappen verwijderd is van een nieuwe evacuatie.
