Veertig jaar na het kernongeval in Tsjernobyl praat Petro Hurin, een van de liquidators die werden ingezet om de gevolgen van de ramp op te vangen, over de blijvende gevolgen voor zijn gezondheid. Hij was een van de vele mensen die werden blootgesteld aan de radioactieve straling na de explosie van reactor 4 op 26 april 1986. Hurin werkte lange dagen in de uitsluitingszone van Tsjernobyl en zag hoe zijn collega’s ziek werden en stierven aan stralingsgerelateerde ziekten.
Destijds werkte Hurin voor een bedrijf dat graafmachines en bouwmachines leverde en werd hij naar Tsjernobyl gestuurd om te helpen bij de herstelwerkzaamheden. Hij herinnert zich hoe het stof verschrikkelijk was en hoe hij een half uur met een beademingsapparaat moest werken vanwege de hoge mate van vervuiling. Na vier dagen kreeg hij ernstige symptomen, waaronder hoofdpijn, pijn op de borst, bloedingen en een metaalachtige smaak in zijn keel. Doktoren behandelden hem, maar zijn gezondheid bleef achteruitgaan.
Hurin merkt op dat geen van de inwoners van Tsjernobyl in goede gezondheid verkeert en dat velen van zijn collega’s zijn overleden aan stralingsgerelateerde ziekten. Hij benadrukt dat zijn kleine bijdrage aan de opruimwerkzaamheden in Tsjernobyl hem het gevoel gaf dat hij hielp om de situatie onder controle te krijgen, ondanks de blijvende gevolgen voor zijn gezondheid.
De Sovjetautoriteiten probeerden destijds de omvang van de verwoesting te verbergen en Hurin merkt op dat sommige van zijn collega’s medische certificaten hadden om niet naar Tsjernobyl te worden gestuurd. Hij was echter bereid om te helpen en heeft sindsdien geleden onder de gevolgen van zijn tijd in de uitsluitingszone.
Hurin’s verhaal benadrukt de blijvende impact van de ramp in Tsjernobyl op de gezondheid van degenen die betrokken waren bij de herstelwerkzaamheden. Zijn ervaring laat zien hoe zelfs veertig jaar later de gevolgen van een kernongeval nog steeds voelbaar zijn voor degenen die eraan hebben deelgenomen.
