Oekraïne staat voor een zware strijd. Na drie jaar oorlog zijn veel soldaten uitgeput, en de vraag rijst of het land nog een jaar van conflict kan doorstaan.
Aan het front verzetten Oekraïense troepen zich nog steeds tegen Russische opmarsen, vooral rond Kurakhove, waar hevige gevechten plaatsvinden. De Russische troepen dreigen deze stad bijna volledig in te sluiten.
Soldaten aan het front
Een mortierunit, bekend als de Black Pack, probeert de omsingeling te voorkomen. Dit zijn geen doorsnee soldaten; de eenheden bestaan uit vrijwilligers zoals een veganistische chef-kok, een automonteur, een webontwikkelaar en een kunstenaar. Ze noemen zichzelf anarchisten en hebben uiteenlopende achtergronden, maar delen een gemeenschappelijk doel: vechten voor Oekraïne.
Surt, de 31-jarige commandant, geeft toe dat hij zich mentaal voorbereidt op een oorlog die nog tien jaar kan duren. “We begrijpen dat er geen rechtvaardigheid zal zijn voor Oekraïne na onderhandelingen,” zegt hij. Toch blijft hij vastberaden: “Liever vechten dan onderhandelen.”
Onderhandelingen of verder vechten?
Hoewel de mogelijkheid van onderhandelingen steeds meer ter sprake komt, zijn velen sceptisch over de uitkomst. Trump heeft aangegeven een einde aan de oorlog te willen maken, maar zowel Oekraïne als Rusland staan nog ver af van een werkbaar akkoord.
Volgens Serhiy, een van de soldaten, zouden onderhandelingen slechts een tijdelijke pauze betekenen. “Het conflict zal binnen een jaar of twee terugkeren,” waarschuwt hij. Een andere vrijwilliger, Denys, die vanuit Duitsland naar Oekraïne is teruggekeerd, denkt dat een wapenstilstand noodzakelijk kan zijn. “We kunnen niet nog jarenlang doorgaan,” zegt hij.
Slijtage aan het thuisfront
Ook in steden zoals Dnipro, regelmatig doelwit van Russische raketten en drones, is de oorlog vermoeiend. Toch proberen mensen een gevoel van normaliteit te vinden, zoals door het bijwonen van theatervoorstellingen.
Kseniia, een inwoner van Dnipro, zegt: “Veel van onze soldaten zijn gestorven. Ze vochten voor onze gebieden. Maar ik wil dat de oorlog eindigt.”
Uit opiniepeilingen blijkt dat de steun voor onderhandelingen groeit, vooral onder degenen die hun huizen hebben verloren of in opvangcentra verblijven.
Een zware keuze
Hoewel sommigen pleiten voor vrede, benadrukken anderen dat dit waarschijnlijk gepaard zal gaan met offers, zoals het opgeven van grondgebied. Valentyna, een 87-jarige vrouw die haar huis in door Rusland bezet gebied heeft moeten verlaten, zegt: “Het is goed om gastvrijheid te ervaren, maar thuis zijn is beter.”
De oorlog laat diepe wonden na, zowel op het slagveld als in de gemeenschappen. Oekraïne staat voor een moeilijke beslissing: doorgaan met vechten of onderhandelen over een onzekere vrede.
