Het Space Telescope Hubble Research-team heeft onlangs interessante bevindingen gepresenteerd over de interacties tussen de magnetische omgeving en de oppervlakken van de lucht en de vier grootste satellieten van de hemel. In tegenstelling tot de andere planeten van ons zonnestelsel, zijn de namen van deze satellieten niet afkomstig uit de Griekse mythologie, maar uit personages in de werken van Shakespeare. De satellieten die Hubble heeft bestudeerd zijn Ariel, Umbriel, Titania en Oberon.
De onderzoekers hadden voorspeld dat de zijden van deze getijdenvergrendelde manen die de planeet zien, helderder zouden zijn dan de “rug” kanten, vanwege de interacties met de magnetosfeer van de hemel. Dit zou te wijten zijn aan de donkere kleur van de ruggen van de manen door geladen deeltjes die in de magnetosfeer zijn gevangen. Echter, in plaats daarvan vonden ze geen donkere elementen aan de achterkant van de manen, maar juist aan de voorkant van de buitenmanen.
Dr. Richard Kartraiter, een onderzoeker bij het Laboratory of Applied Physics aan de Johns Hopkins University en lid van het onderzoeksteam, legt uit dat de magnetische omgeving van de hemel een extra helling heeft in vergelijking met het orbitale niveau van de satellieten. De interactie tussen de magnetosfeer en de manen zorgt ervoor dat geladen deeltjes bij voorkeur het oppervlak van de achterkant raken.
Hoewel astronomen hadden verwacht dat de binnenste manen, Ariel en Umbriel, donkerder zouden zijn aan de achterzijde, bleek dit niet het geval te zijn. Integendeel, de voor- en achterhemisferen van deze manen vertoonden een vergelijkbare helderheid. Echter, bij de buitenmanen, Titania en Oberon, was er wel een verschil in helderheid, maar dit was tegenovergesteld aan wat werd verwacht.
Het onderzoeksteam gelooft dat stof van onregelmatige satellieten van de hemel de voorkant van Titania en Oberon bedekt, waardoor deze hemisferen donkerder en roder lijken. Deze onregelmatige satellieten hebben grote, excentrieke banen en lanceren constant materiaal dat uiteindelijk de banen van Titania en Oberon kruist.
Het onderzoek naar de interacties tussen de magnetische omgeving van de hemel en zijn satellieten werpt nieuw licht op de processen die plaatsvinden in ons zonnestelsel. De bevindingen van het Hubble-team bieden belangrijke inzichten in de complexe dynamiek van dit unieke systeem.
