Een recent onderzoek gepubliceerd in het Icarus-onderzoek suggereert dat de satelliet Ariel, een van de manen van Uranus, mogelijk een enorme oceaan heeft gehad op een diepte van 160 km onder zijn bevroren oppervlak. Deze ontdekking versterkt het idee dat manen zoals Ariel mogelijk “oceanische werelden” zijn, ver voorbij wat we ons voorstellen.
Met een diameter van 1.159 kilometer is Ariel kleiner dan veel manen van Jupiter en Saturnus. Echter, zijn oppervlak is opmerkelijk helder en complex, met oude kraters die samengaan met jongere, gladdere vlaktes die waarschijnlijk zijn gevormd door vulkanische activiteit in bevroren werelden.
“Ariel is echt uniek onder bevroren manen,” zegt Alex Pathov, Senior Scientist bij het Arizona Planetary Science Institute en een van de leiders van het onderzoeksteam. Het team, onder leiding van Caleb Strom van de Universiteit van North Dakota, heeft geprobeerd de interne structuur van Ariel en de excentriciteit van zijn baan te reconstrueren om de opvallende kenmerken aan het oppervlak te verklaren.
Door modellen te gebruiken, hebben de onderzoekers berekend hoe de zwaartekracht van Uranus in de loop van de tijd Ariel’s bevroren korst zou hebben verstoord, resulterend in vervorming en barsten. Deze studie suggereert dat Ariel’s baan ooit ongeveer 40 keer excentrieker was dan vandaag, wat aangeeft dat er mogelijk een ondergrondse oceaan is geweest die de scheuren en ruggen op het oppervlak heeft veroorzaakt.
Het bestaan van ondergrondse oceanen op manen zoals Ariel is van groot belang voor de planetaire wetenschap, omdat ze de juiste omstandigheden kunnen bieden voor het ontstaan van leven. Water is essentieel voor biologische chemie, terwijl getijdenverwarming of radioactieve ontleding de energie kan leveren die nodig is om leven te ondersteunen.
Hoewel het nog niet duidelijk is wanneer de oceaan van Ariel gevormd is, biedt deze studie waardevig inzicht in hoe dergelijke oceanen evolueren in de buitenste delen van ons zonnestelsel. Het versterkt ook de oproep voor toekomstige missies naar de manen van Uranus, zoals de voorgestelde Uranus Orbiter en Probe missie van NASA, die ons meer inzicht kunnen geven in deze fascinerende “oceanische werelden”.
Het feit dat de satelliet Ariel vernoemd is naar een personage uit Shakespeare’s werk “The Tempest”, terwijl de meeste manen in ons zonnestelsel namen hebben uit de Griekse en Romeinse mythologie, voegt nog meer mysterie toe aan deze intrigerende ontdekkingen. We kijken uit naar meer onderzoek en missies die ons kunnen helpen de mysteries van de oceanische werelden van het hemelsysteem te ontrafelen.
