Het Helicoïde-gebouw in Venezuela, oorspronkelijk ontworpen als een futuristisch winkelcentrum dat rond een enorme rots zou slingeren in het hart van Caracas, is nu berucht als een symbool van onderdrukking onder het Maduro-regime. Volgens de VN werden politieke gevangenen daar routinematig gemarteld. De arrestatie van Nicolas Maduro door een Amerikaans bedrijf en zijn overplaatsing naar New York bracht het Helicoïde-dossier opnieuw onder de aandacht.
Voormalig student en anti-regeringsleider Vilca Fernandez herinnert zich het moment dat hij in 2016 naar Helicoïde werd gebracht, nadat hij gearresteerd was in Mérida en naar Caracas werd gebracht. Hij beschrijft twee jaar van martelingen, kettingen, donkere kamers, en traangas in verstikkende cellen. Fernandez benadrukt dat het systeem niet alleen fysiek, maar ook psychologisch vernietigend is.
In Helicoïde werden verschillende dissidenten vastgehouden, waaronder protestorganisatoren, vakbondsleden en politici zoals Rocio San Miguel en Enrique Marquez. Mario Torres maakt zich echter zorgen om zijn vader, Jose Elias Torres, een vakbondsman die nog steeds gevangen zou zitten. Hij hoopt dat de vrijlating van politieke gevangenen een teken van verandering is.
Het gebouw, dat ooit internationale aandacht trok en tentoongesteld werd in het MoMA, veranderde in de jaren tachtig in het hoofdkwartier van de inlichtingendiensten. Onder Maduro werd het gevuld met politieke gevangenen, waaronder de 16-jarige Dylan Kanache, die gedwongen werd zijn behoefte te doen in plastic zakken en bedreigd werd met overplaatsing naar Guantanamo Bay.
Victor Navarro, gearresteerd op beschuldiging van terrorisme en hoogverraad, beschrijft ondervragingen onder schot, mishandeling en eenzame opsluiting in een cel vol ratten en kakkerlakken. Hij benadrukt de constante angst en het gevoel van naderend einde dat elke dag aanwezig was.
Het verhaal van Helicoïde vat op huiveringwekkende wijze de reis van Venezuela samen, van belofte van vooruitgang naar geïnstitutionaliseerd geweld. Met de val van Maduro wordt het een van de zwaarste bewijzen van een regime dat probeerde te overleven door middel van angst, en een symbolisch gebouw dat voor velen niet alleen een gevangenis was, maar een hel op aarde.
