Na de marathononderhandelingen sprak de Amerikaanse vice-president over ‘goed’ en ‘slecht’ nieuws. Het ‘goede nieuws’ was dat er zinvolle gesprekken zijn gevoerd met de Iraniërs. Het “slechte” nieuws was dat er geen overeenstemming werd bereikt. Deze ontwikkeling was vooral slecht nieuws voor Iran. De duur van deze unieke onderhandelingsbijeenkomst was zowel betekenisvol als verrassend. Het is dan ook geen verrassing dat er geen overeenstemming werd bereikt.
De Amerikanen kwamen naar Pakistan met de gedachte dat Iran zo zwaar getroffen was in deze oorlog dat er snelle compromissen mogelijk zouden zijn. Blijkbaar vielen ze eruit zoals Vance het uitdrukte: “ze hebben er niet voor gekozen om onze voorwaarden te accepteren.” Maar Iran had ook zijn eigen rode lijnen. Het benaderde deze onderhandelingen in de overtuiging dat het de overhand had. Ondanks de aanzienlijke schade aan zijn militaire capaciteiten, is Iran nog steeds in staat en bereid om door te vechten. Het heeft nog steeds een aanzienlijke invloed, vooral bij het controleren van de strategische Straat van Hormuz.
De laatste keer dat Teheran en Washington tien jaar geleden een nucleair akkoord bereikten, was dat nodig 18 maanden vol successen maar ook mislukkingen. Nu staat Trump voor een lastige keuze: escalatie of onderhandeling. Met informatie van de BBC is het belangrijk om het liveblog van Naftemporiki in de gaten te houden voor verdere ontwikkelingen.
De mislukking van de overeenkomst tussen de VS en Iran was misschien geen verrassing gezien de complexe geopolitieke situatie en de verschillende belangen die op het spel staan. Trump staat voor een dilemma: moet hij escalatie nastreven of proberen tot een nieuwe overeenkomst te komen? De toekomst van de betrekkingen tussen deze twee landen blijft onzeker en zal waarschijnlijk een grote impact hebben op de regio en de wereld.
