De interne tegenstellingen binnen de politieke elite van Iran zijn de afgelopen tijd sterk op de voorgrond gekomen, met als belangrijk punt van onenigheid de houding ten opzichte van de onderhandelingen met de Verenigde Staten over het nucleaire programma. Mohammed Bagher Ghalibaf, voorzitter van het parlement, staat centraal in deze confrontatie. Hij wordt beschuldigd door harde politici, voornamelijk van de ultraconservatieve vleugel “Paydari”, van het niet volledig opvolgen van de aanwijzingen van de nieuwe opperste leider, ayatollah Mojtaba Khamenei.
Deze harde politici beweren dat de onderhandelingen een nettoverlies zijn en dat niemand ze mag voortzetten. Ze beschouwen het opnemen van het nucleaire programma in de gesprekken als een strategische fout en zijn van mening dat de opperste leider niet wilde dat de gesprekken zouden doorgaan. Ondanks deze kritiek hebben 261 van de 290 Kamerleden een steunbetuiging voor Ghalibaf en het onderhandelingsteam ondertekend.
De situatie wordt nog gecompliceerder door de afwezigheid van ayatollah Khamenei sinds het begin van de oorlog op 28 februari. Zijn afwezigheid vergroot de onzekerheid en benadrukt de ervaringskloof die is ontstaan door het verlies van topbestuurders. De mislukking van een tweede gespreksronde in Pakistan heeft de situatie verder verergerd, aangezien Iran eist dat de VS eerst het embargo op de Straat van Hormuz opheft.
Ondanks de interne conflicten benadrukt het Iraanse leiderschap dat verschillende machtscentra gecoördineerd samenwerken. Er zijn echter aanhoudende meningsverschillen tussen hardliners en hervormers over de noodzaak van gesprekken met de VS. Persoonlijke rivaliteit tussen politici zoals Ghalibaf, zei Jalili en Pezeskian draagt ook bij aan de gespannen sfeer.
De Iraanse autoriteiten blijven vasthouden aan hun standpunt dat de gesprekken niet kunnen worden hervat zonder het opheffen van de blokkade van de Straat van Hormuz. Ze behouden zich het recht voor om uranium te verrijken en de controle over hun voorraden te behouden. Teheran dringt erop aan dat hun acties gecoördineerd zijn, ondanks de interne verdeeldheid en externe druk van landen als de Verenigde Staten.
