Aanstaande donderdag 11 juni zal de Europese Centrale Bank naar verwachting voor het eerst sinds 2023 de rente verhogen, gezien de hernieuwde stijging van de inflatie in de eurozone. Een stijging van de depositorente met 25 basispunten lijkt een uitgemaakte zaak, zoals marktspelers tegen Naftemporiki zeggen. Deze verhoging van de rentetarieven wordt al lang voorspeld en zal daarom waarschijnlijk niet als een verrassing komen.
Met een gemiddelde inflatie in de eurozone van 3,2% en de dreigende tendens om verder te versnellen, is er geen andere oplossing, beweren dezelfde bronnen. Hoewel de Centrale Bank sinds het uitbreken van de oorlog met Iran heeft vermeden de rente te verhogen, lijken ambtenaren er nu van overtuigd dat dit noodzakelijk is om de stijgende energieprijzen onder controle te houden, wat een wijdverbreide inflatiestijging zou kunnen veroorzaken.
Maar het is veel belangrijker dan het besluit over de rentetarieven de persconferentie die zal volgen, als Christine Lagarde een signaal zal zijn voor de toekomstige koers van de ECB, schatten dezelfde bronnen. De bijeenkomst van donderdag wordt als cruciaal beschouwd, omdat het een van die ECB-bijeenkomsten is die de geschiedenis in kunnen gaan, ten goede of ten kwade, door de ene of de andere uitkomst te bepalen.
Veel economen zijn van mening dat het verhogen van de rente terwijl de economie van de eurozone krimpt een schoolfout is die de ‘geest’ van 2011 dreigt te doen herleven. Toen heeft een renteverhoging in een angstige eurozone bijgedragen aan het aanwakkeren van de grootste crisis waarmee het monetaire blok tot nu toe te maken heeft gehad. De ECB moet beslissen wat zij verkiest of wat het beste is voor de eurozone, benadrukken zij, en voegen eraan toe dat de vastberadenheid van de ECB om haar reputatie op het gebied van het beheersen van de inflatie hoog te houden, dreigt tot een catastrofale fout te leiden, waardoor de magere hoop op een impuls aan de groei wordt afgeremd.
Een renteverhoging op donderdag zou ook een signaal kunnen zijn dat de ECB niet zal toestaan dat de inflatie zich verspreidt, maar zou het tegenovergestelde effect kunnen hebben, waardoor de economische groei effectief wordt gedood. Het besluit is een pure afweging tussen groei en inflatie, voegen ze eraan toe. Paul Donovan, hoofdeconoom bij UBS, is zelfs van mening dat de ECB “vastbesloten lijkt om door te gaan met haar dreigende monetaire beleidsfout”.
Er bestaat geen goede beslissing. Er is nog een andere, minder voor de hand liggende, maar even gevaarlijke kant eraan. Niets doen! Het niet verhogen van de rente wanneer de inflatie boven de doelstelling van 3% ligt en olie rond de $100 per vat wordt verhandeld, kan ook een vergissing zijn. Deze dilemma brengt sommige analisten ertoe te betogen dat de ECB wellicht nog wat langer zal wachten met het inschatten van de aanhoudende effecten, vooral nu de VS en Iran werken aan een vredesakkoord. Ze herinneren ons er zelfs aan dat de ECB een van de laatste centrale banken was die de rente verhoogde tijdens de post-pandemische inflatiecrisis, en dat het uitstel ervan de sleutel was tot een inflatie met dubbele cijfers in de eurozone.
Haviken en duiven in de monetaire beleidsmakers in de eurozone, van de Duitse “augurk” Isabelle Schnabel, een lid van de Directie, tegen de gematigde en voorzichtige gouverneur van de Bank van Griekenland, Giannis Stournara, impliceren dat zij de impact van de energiecrisis niet langer kunnen negeren en hun vertrouwen moeten behouden in de belofte van de ECB om de inflatie op 2% te houden. Hierdoor lijkt de renteverhoging een uitgemaakte zaak.
