Bij de recente parlementsverkiezingen in Algerije op 2 juli heeft het land te maken gehad met een recordniveau van onthouding, met een opkomst van slechts 21,24 procent, het laagste in de geschiedenis van het land. De verkiezingen bevestigden opnieuw de dominantie van partijen die dicht bij de regering staan. Het Nationaal Bevrijdingsfront (FLN), de historische partij die streed voor de onafhankelijkheid van het land, behaalde maar liefst 90 zetels van de in totaal 407.
Het Nationaal Democratisch Alarm (RND) eindigde op de tweede plaats met 73 zetels, gevolgd door het El Mustaqbal Front met 59 zetels. Beide partijen steunen de autoriteiten van het land. De islamitische partijen bevinden zich op de derde en vierde positie, met respectievelijk 43 zetels voor de Movement of Society for Peace (MSP) en 38 zetels voor El Binaa.
De grootste verliezers van deze verkiezingen waren de partijen van de ‘democratische boog’, oftewel de niet-islamitische oppositie. De oudste oppositiepartij, het Front van Socialistische Krachten (FFS), behaalde twaalf zetels, terwijl de Alert for Culture and Democracy (RCD) vier zetels en de Arbeiderspartij drie zetels behaalden.
Vrouwen zijn ondervertegenwoordigd in het nieuwe parlement, met slechts 23 vrouwen die zijn gekozen, vergeleken met 38 in 2021 en 118 in 2017 toen er nog quota waren ten gunste van vrouwen, die nu zijn afgeschaft.
De hoge mate van onthouding was een van de belangrijkste kenmerken van deze verkiezingen. Ondanks het verlengen van het stemmen met een uur, bleef de opkomst laag, wat aangeeft welke moeilijkheden de autoriteiten en partijen hebben bij het mobiliseren van het electoraat.
Karim Helfan, de interim-voorzitter van de Onafhankelijke Nationale Kiesautoriteit (Anie), benadrukte dat onthouding geen ‘Algerijnse eigenschap’ is en vergeleek de situatie met die van ‘oude democratieën’ in Europa, Amerika en Azië. De recente verkiezingen vonden plaats in de nasleep van de Hirak-beweging, die in 2019 begon en leidde tot politieke veranderingen in het land.
