De lang verloren botten van Alfred de Grote van Groot-Brittannië zijn volgens onderzoekers begraven onder een parkeerplaats gevonden. De eerste heerser die de basis legde voor de eenheid Engeland, Alfredos, wordt beschouwd als een van de grootste koningen van het land, maar de locatie van zijn laatste rustplaats is lange tijd een mysterie gebleven.
Graham Phillips, auteur en historisch onderzoeker, beweert echter zijn niche te hebben ontdekt graf van Alfredos na een onderzoek van 13 jaar, volgens de Telegraaf. Hij denkt dat de stoffelijke resten zich op 18 meter van een plaat bevinden Winchester die de plek markeert waar hij ooit werd begraven Alfred de Grote.
“Verrassend genoeg liggen de botten, net als in het geval van Richard III, onder een parkeerplaats”, voegde de heer Phillips eraan toe. Het skelet van Richard III werd in 2012 ontdekt tijdens een opgraving op een parkeerplaats in Leicester en werd begraven in.
Alfred de Grote was vooral bekend vanwege het verdedigen van Wessex tegen de Vikingen en het leggen van de basis voor een verenigd Engeland. Hij won een leger onder leiding van de leider van Vikingen Guthrum, bij de Slag bij Eddington in 878, waardoor ze zich tot het christendom moesten bekeren.
Alfred, die ook een voorvechter was van onderwijs, recht en literatuur, stierf in 899, maar zijn botten ze zijn verhuisd herhaaldelijk. Hij werd begraven in de kathedraal van Winchester, waar zijn stoffelijk overschot bleef tot 1110, toen ze werden verplaatst naar Hyde Abbey. Daar werden ze begraven voor het hoofdaltaar, tussen de lichamen van zijn vrouw en zoon.
De abdij werd na de ontbinding van de kloosters in 1539 afgebroken en de plek bleef in puin achter. In 1866, tijdens de bouw van een werkhuis in het gebied, heeft John Mellor, een Engelse archeoloog, het gebied opgegraven, ontdekte wat volgens hem de botten van Alfred waren en begroef ze in de nabijgelegen St. Bartholomeuskerk.
Maar in 2013, toen de archeologen ze bestudeerden de botten en dateerden ze met koolstof. Ze bleken 200 jaar na de dood van Alfred te zijn, wat de interesse van Phillips wekte en hem ertoe bracht onderzoek te doen: “Wie de botten ook waren, ze waren niet van Alfred. Dus besloot ik uit te zoeken wat er met hen was gebeurd. De zoektocht duurde 13 jaar.”
In de veronderstelling dat de botten van Alfred verloren waren gegaan tijdens de bouw van het gesticht, veranderde de gemeenteraad van Winchester het terrein van Hyde Abbey in een tuin, waar de graven van Alfred, evenals die van zijn vrouw en zoon, werden gemarkeerd met stenen platen.
Phillips meent echter bewijs te hebben gevonden dat de botten van alle drie enkele decennia vóór de jaren 1860 waren verplaatst: “Ik ontdekte dat in 1788 een gevangenis werd gebouwd naast de plek en dat de plek waar de graven lagen werd omgetoverd tot een tuin voor het huis van de directeur. Ik ben ervan overtuigd dat de originele botten destijds zijn verplaatst.” Aan het einde van de 18e eeuw bezocht Henry Howard, een Engelse historicus, Richard Page, de directeur die verantwoordelijk was voor de werkzaamheden op het terrein van Hyde Abbey, om plannen te verkrijgen van de ruïnes die bestonden vóór de bouw van de gevangenis.
Phillips zocht naar een kopie van het plan in de archieven van de Universiteit van Cambridge en ontdekte toen dat ‘Howard een artikel had geschreven over Hyde Abbey dat in 1800 werd gepubliceerd in deel 13 van Archaeologia, het tijdschrift van de Society of Archaeologists of London. Daarin verwijst hij naar gevangenen die werkten bij de aanleg van de tuin van de nieuwe directeur, die botten brachten die in de buurt waren begraven, zelfs inclusief een kaart.’
