De 250ste verjaardag van de Verenigde Staten wordt gekenmerkt door schaamte en melancholie. De viering van deze mijlpaal valt samen met de aanwezigheid van Donald Trump in het Witte Huis, wat veel Amerikanen ontmoedigt om feest te vieren. Trump heeft het jubileum effectief gekaapt met persoonlijke shows en evenementen die meer over hemzelf gaan dan over het land.
De crisis waarin de VS zich momenteel bevinden kan niet eenvoudigweg worden toegeschreven aan de huidige politieke situatie. In vergelijking met het 200-jarig jubileum in 1976, toen het land te maken had met Watergate en economische stagnatie, lijken de problemen van toen kleiner en ‘onschuldiger’. Echter, de huidige dystopie heeft diepere impact op het zelfvertrouwen van het land.
Wat opvalt is de afwezigheid van een groot debat in kunst en intellectuele kringen over de toekomst en vooruitzichten van de VS in vergelijking met 1976. Destijds leidden artistieke interventies en films tot discussies over de ‘American Dream’. Tegenwoordig lijkt er weinig ambitie te zijn om dergelijke discussies te openen, mede door de polarisatie binnen de samenleving.
Het Trumpisme heeft zich stevig genesteld als ideologie van een groot deel van de Amerikaanse bevolking, waardoor de fundamenten van de liberale democratie wankeler zijn dan ooit. De polarisatie tussen rechts en links laat de Amerikaanse liberale democratie zonder substantiële fundamenten achter, wat een groot contrast vormt met het 200-jarig jubileum in 1976.
De stilte rond de viering van de 250ste verjaardag van de VS weerspiegelt de verdeeldheid en onzekerheid die momenteel heersen in het land. De VS lijken een ontkenning van zichzelf te zijn geworden, met steeds minder overblijfselen van het ideaal van een land van kansen en vrijheden. Het is een tijd van reflectie en melancholie, waarbij de toekomst van de supermacht op het spel staat.
