Op 28 februari stegen honderden Amerikaanse en Israëlische gevechtsvliegtuigen gelijktijdig op om Iran aan te vallen, wat leek te wijzen op een gemeenschappelijk strategisch doel tussen de VS en Israël. Echter, nu Donald Trump en Teheran een overeenkomst hebben bereikt die de wapenstilstand verlengt en de weg vrijmaakt voor een definitieve oplossing, is het beeld dramatisch veranderd. Volgens The Economist staat Israël voor een paradoxale uitkomst: het heeft aanzienlijke militaire aanvallen tegen Iran uitgevoerd, maar heeft niet de belangrijkste strategische doelen bereikt die het zich vóór de oorlog had gesteld.
Een Israëlische diplomaat die met het Britse tijdschrift sprak, omschreef het resultaat als een “glorieuze mislukking”. Israël was niet betrokken bij de onderhandelingen die tot de deal tussen de VS en Iran hebben geleid en heeft zelfs weinig van de belangrijkste Israëlische eisen in de overeenkomst teruggevonden. Benjamin Netanyahu had veel politiek kapitaal geïnvesteerd in een poging Donald Trump ervan te overtuigen dat een oorlog met Iran de betrekkingen in het Midden-Oosten fundamenteel zou kunnen veranderen, maar zijn inspanningen lijken niet het gewenste resultaat te hebben opgeleverd.
Ondanks de grote schade die Iran heeft geleden door de aanvallen, heeft het regime stand weten te houden en lijkt het de situatie onder controle te houden. Het nucleaire programma van Iran, dat de voornaamste zorg van Israël was, wordt niet door de overeenkomst opgelost en er wordt verwezen naar een nieuwe onderhandelingsronde van zestig dagen. Daarnaast handhaaft Iran zijn ballistische raketcapaciteiten, terwijl zijn raketprogramma naar verwachting geen deel zal uitmaken van de deal.
Een andere zorg van Israël is het lot van regionale bondgenoten van Iran, zoals Hezbollah. Deze door Teheran gesteunde organisaties lijken extra bescherming te krijgen onder het nieuwe kader. Ondanks pogingen van Israël om de overeenkomst te compliceren, lijkt de vastberadenheid van Trump om de onderhandelingen af te ronden alleen maar te zijn versterkt.
Het artikel benadrukt ook de verslechtering van de betrekkingen tussen Netanyahu en Trump, waarbij de twee leiders niet precies dezelfde uitkomst nastreefden tijdens de oorlog. Voor Netanyahu is de confrontatie met Iran al tientallen jaren een politieke en strategische obsessie geweest, maar de resultaten blijven twijfelachtig. De schade aan de Iraanse nucleaire en raketprogramma’s kan van tijdelijke aard blijken te zijn, terwijl de betrekkingen van Israël met de Verenigde Staten en Arabische landen gespannen zijn.
Deze ontwikkeling kan ook interne politieke gevolgen hebben voor Israël, vooral met de verkiezingen van oktober in het vooruitzicht. Netanyahu zal aan de kiezers moeten uitleggen wat de oorlog precies heeft bereikt, terwijl de oppositie geen duidelijke alternatieve strategie voor Iran lijkt te hebben. Het dilemma van welke strategische overwinning Israël precies kan claimen, blijft een vraag die Tel Aviv zal blijven drukken, lang nadat de wapens zijn stilgevallen.
