Isaac Newton, de beroemde grondlegger van de klassieke mechanica en de universele zwaartekracht, staat bekend als een briljante wetenschapper die ook diep betrokken was bij theologie en bijbelse chronologie. Ondanks zijn bijdragen aan de wetenschap, geloofde Newton niet in de onmetelijkheid van geologische tijd. Hij probeerde de menselijke geschiedenis in overeenstemming te brengen met het bijbelse verhaal door de chronologieën van de oudheid in te korten.
Newton zag de tijd op aarde als niet afhankelijk van geologische processen die miljoenen of miljarden jaren zouden vergen. Hij geloofde eerder dat de vorm van de aarde het resultaat was van goddelijke interventies. Dit standpunt beperkte de tijd eerder dan deze uit te rekken, wat de basis legde voor zijn ontkenning van de diepe tijd.
Hoewel Newton niet direct verantwoordelijk was voor het concept van diepe tijd, legde hij wel de basis voor de overgang van een wereld van slechts enkele duizenden jaren naar een wereld van miljarden jaren. Zijn theorie van de universele zwaartekracht opende de deur naar het begrijpen van de wereld door universele natuurkundige wetten, waardoor wetenschappers zoals James Hutton en Charles Lyell de onmetelijkheid van geologische tijd konden omarmen.
De ontdekking van diepe tijd was een van de grootste intellectuele revoluties in de menselijke geschiedenis, omdat het onze perceptie van tijd volledig veranderde. Newton mag dan niet direct verantwoordelijk zijn voor dit concept, maar zijn werk en denkwijze hebben wel de weg vrijgemaakt voor deze baanbrekende ontwikkeling. Het is een intrigerende paradox dat de grootste revoluties niet altijd voortkomen uit degenen die ze verkondigen, maar uit degenen die de manier veranderen waarop we de wereld kunnen waarnemen.
