Donald Trump en Xi Jinping hebben onlangs een belangrijke ontmoeting gehad in Peking, waarbij ze samen door de Zhongnanhai-tuinen liepen, thee dronken en een officiële werklunch bijwoonden. De twee leiders leken vastbesloten om een beeld van stabiliteit in de betrekkingen tussen de VS en China uit te stralen. Maar achter de diplomatieke choreografie lijken de twee partijen terug te zijn gekomen met verschillende interpretaties van wat er daadwerkelijk is overeengekomen en wat onopgelost blijft.
Xi sprak van “aanzienlijke consensus” over het handhaven van stabiele economische en handelsbetrekkingen, terwijl Trump zijn bewondering voor China uitte en sprak over “fantastische handelsovereenkomsten”. Het beeld dat ze wilden overbrengen was duidelijk: de twee grootste machten op aarde kunnen nog steeds met elkaar praten en hun meningsverschillen beheren. Echter, de verlenging van het handelsbestand dat vorig jaar werd overeengekomen bleef onduidelijk.
Het handelsfront blijft het meest kritieke en onzekere aspect van de relatie tussen de VS en China. Tarieven tot 145% op Chinese goederen en tegenmaatregelen van Peking hebben de wereldeconomie geschokt. Er werden de-escalatiemechanismen besproken, maar Trump zelf verklaarde later dat hij de tarieven niet eens met Xi had besproken.
Washington probeerde ook concrete economische voordelen te presenteren, zoals China die 200 Boeing-vliegtuigen zou kopen en landbouwproducten zoals rundvlees en sojabonen. Echter, Peking vermeed verschillende van deze overeenkomsten formeel te bevestigen, wat de indruk wekt dat de Amerikaanse kant het bezoek als een groter succes wilde presenteren dan het in werkelijkheid was.
Een ander kritiek gebied was de oorlog in het Midden-Oosten, met name Iran. Trump en Xi leken een soortgelijk standpunt te hebben over Iran, maar de Chinese versie van de gesprekken was voorzichtiger en sprak in algemene termen over dialoog en vrede.
Het echte mijnenveld in de relatie tussen de VS en China blijft Taiwan. Xi waarschuwde dat een verkeerde aanpak van de kwestie tot een conflict tussen China en de VS zou kunnen leiden. Trump behandelde Taiwan echter meer als een onderhandelingstroef dan als een strategische verbintenis.
Achter de warme beelden en de tijdelijke de-escalatie van de spanning lijken de twee leiders nog steeds totaal verschillende scripts te volgen. Washington en Peking willen de indruk wekken dat ze samenwerken, maar bereiden zich in feite voor op een lange concurrentiestrijd die raakt aan handel, technologie, energie, veiligheid en de vorm van de wereldorde zelf. Het is duidelijk dat de relatie tussen de VS en China complex en uitdagend blijft, ondanks de symbolische ontmoeting in Peking.
